Veel mensen die bij mij komen, hebben jarenlang in stilte gewikt en gewogen. Eerst de twijfel, daarna gesprekken met vriendinnen of een therapeut, dan slapeloze nachten en uiteindelijk dat zware moment van weten: ik wil dit niet langer. Voor jou is het besluit doorleefd en weloverwogen.
Voor je partner kan dat heel anders liggen. Misschien zag hij of zij wel dat het stroef liep, maar niet dat het hier zou eindigen. Misschien is er ongeloof, woede, paniek, of juist een afsluitend zwijgen. Dat is niet onwil, dat is meestal schrik. Jullie zitten simpelweg in een ander tempo, op een ander punt in hetzelfde proces.
Dat verschil in tempo erkennen is vaak de eerste stap. Niet om je eigen besluit los te laten, wel om ruimte te maken voor het gesprek dat nu nodig is. Een gesprek dat geen ultimatum is, geen aankondiging, maar een uitnodiging om samen te kijken wat dit voor jullie betekent.